Κάντ’ το μόνος σου

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια οικογένεια. Πολυπληθής – με τα σημερινά δεδομένα- αφού είχε τέσσερις γιούς και τρεις κόρες. Πρωί – πρωί ξεκινούσαν για τη δουλειά, όχι δεν είχαν ιδιαίτερες προτιμήσεις για το είδος της δουλειάς. Φασούλι το φασούλι συγκέντρωναν ένα ικανοποιητικό ποσόν και σταδιακά άρχισε να τους απασχολεί πως θα διαθέσουν αυτά τα χρήματα ώστε να καλυτερεύσουν το επίπεδο ζωής τους. Τελικά επικράτησε μεταξύ τους η ιδέα να κάνουν δική τους δουλειά και να ’ναι οι ίδιοι αφεντικά και ταυτόχρονα εργάτες.

Στήθηκε λοιπόν η οικογενειακή επιχείρηση και όλοι έπεσαν με τα μούτρα για την γιγάντωσή της. Τα κέρδη πολλαπλασιάζονταν σύμφωνα με τη διαπίστωση του πατέρα ο οποίος είχε την ευθύνη του κεντρικού διαχειριστικού ελέγχου και προγραμματισμού

. Η επιχείρηση ήταν απόλυτα υγιής και τα μέλη της άρχισαν – το καθένα – να απαιτεί μερίδιο επί των κερδών. Ο διαχειριστής – πατέρας προκειμένου να αποφύγει τις οικογενειακές  έριδες, διοχέτευε μέρος των κερδών στα μέλη – συνεταίρους. Σιγά- σιγά η επιχείρηση άρχισε να δείχνει σημάδια στασιμότητας. Ο διαχειριστής – πατέρας δυσκολευόταν να πείσει τους υπόλοιπους ότι όπως πάνε θα βάλει λουκέτο «μαγαζί». Μάταια όμως. Όλοι πίστευαν ότι κάνει διαχειριστικά λάθη γι αυτό και η επιχείρηση καρκινοβατεί.

Αποφασίστηκε λοιπόν να αλλάξει ο «διαχειριστής» – πατέρας και να αναλάβει τα ηνία ο μεγαλύτερος γιός, ο οποίος σπούδασε και μάλιστα απέκτησε και ντοκτορά. Στην αρχή φαινόταν ότι άρχισε να πνέει άνεμος αισιοδοξίας ότι δε θα επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος. Όμως οι μέρες γίνονταν δυσκολότερες και σε λίγο καιρό εμφανίστηκαν τα ίδια προβλήματα. Μάλιστα επικράτησε η άποψη ότι ο νέος διαχειριστής έπαιρνε περισσότερα, ως μερίδιο, από τους υπόλοιπους. Ξανά πλέον άρχισε η διαμάχη για κακή διαχείριση.

καντομονος2Όπως και παλαιότερα αποφασίζουν να αλλάξει ο διαχειριστής. Επιλέγουν τον δεύτερο γιό, κι αυτός με ντοκτορά και με πρόθεση να είναι δικαιότερος στην κατανομή πλούτου που συσσώρευε η επιχείρηση. Μοίρασε, στην αρχή που ανέλαβε την ευθύνη, περισσότερα χρήματα και ικανοποιούσε τα αντιδρώντα μέλη. Όμως και πάλι άρχισαν οι γκρίνιες ότι αυτός παίρνει με αλχημείες την μερίδα του λέοντος και οι υπόλοιποι ψίχουλα. Μια και δυό, μη αντέχοντας τις διαμαρτυρίες αποφάσισε η επιχειρηματική ομάδα να αντικαταστήσει και αυτόν με τον επόμενο.

Το σενάριο επαναλήφθηκε ώσπου όλοι παρήλασαν από το «πόστο» του διαχειριστή με τα ίδια πάντα αποτελέσματα. Ο καθένας κατηγορούσε όλους τους άλλους για κακοδιαχείριση, ενώ προέβαλε την δική του διαχείριση ως την ιδανική. Όλοι είχαν δοκιμαστεί στο πόστο του υπευθύνου και όλοι ανεξαιρέτως, κατηγορούνταν για «εγκληματικά» λάθη του παρελθόντος. Ο καθένας είχε την δική του εκδοχή για τα αίτια της κατάρρευσης της επιχείρησης, αθωώνοντας ο καθένας τον εαυτό του από τις ευθύνες.

Απεγνωσμένα αναζητούσαν λύση να κρατήσουν την επιχείρηση ζωντανή. Ούτε και σ’ αυτό συμφωνούσαν. Εν τέλει αποτάνθηκαν σε δανειστές για να αιμοδοτήσουν την «νεκρή» επιχείρηση. Όμως αυτοί παρατηρώντας και εξετάζοντας τα πραγματικά δεδομένα, το πώς η επιχείρηση έφθασε ως εδώ, δήλωσαν κατηγορηματικά με μια μαγική συγχορδία: Βγάλτε τα πέρα μόνοι σας._

Νιγρίτα  12 Σεπτεμβρίου

Αθανάσιος Παν. Τσαρδακλής