Τσιφλίκια που «βαπτίστηκαν» βοσκοτόπια και τσιφλικάδες που έγινα πολιτικοί Άρχοντες

νιγρίτα

Προτού οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι και οι λοιποί νομοταγείς φιλοπάτριδες πολίτες, που προπληρώνουν τους αναλογούντες φόρους με το σύστημα της κράτησηςσυνέλθουν από τον ισχυρό νευρικό και ψυχικό κλονισμό (κοινώς σοκ) ακούοντας για τους όρους της περαίωσης, την οποία ο έγκριτος δημοσιογράφος Βίκτωρ Νέττας ορθώς χαρακτήρισε ως το έσχατο σημείο απώλειας της αξιοπιστίας του ελληνικού κράτους («Ελευθεροτυπία», 21-9-2010), ήρθε η ανακοίνωση του «πόθεν έσχες» των πολιτικών αρχόντων.

Σε δύο προηγούμενα άρθρα μου με τίτλο «Το παράδειγμα των πολιτικών και θρησκευτικών αρχόντων» (γραμμένα στις 5-2-2010 και 11-2-2010) επισήμανα τη σημασία του παραδείγματος για τη μόρφωση των νέων και ότι αυτό χρησιμοποιήθηκε ποικιλοτρόπως από φιλοσόφους και άλλους συγγραφείς λόγω της δύναμης που εμπεριέχει. Δεν «πρόλαβε να λαλήσει ο πετεινός» (πρὶν ἀλέκτορα φωνῆσαι), και οι πολιτικοί άρχοντες έδωσαν ομαδικά ένα βροντερό παράδειγμα στον δοκιμαζόμενο από την οικονομική αφαίμαξη ελληνικό λαό. (Όσον αφορά τους θρησκευτικούς άρχοντες, αυτοί ίσως δικαιολογούνται από την άποψη-αποκοίμηση ότι ο παράδεισος και η κόλαση είναι καταστάσεις αιώνιες, μόνο που ανήκουν στον άλλο κόσμο, αυτόν που κανένας δεν είδε, αλλά φαντάζεται, αν και, όπως και άλλοτε έγραψα, σέβομαι απόλυτα την πίστη κάθε συνανθρώπου μου. Αλλά κανείς οφείλει ν’ αγωνίζεται πρώτα για τη βελτίωση της ζωής των συνανθρώπων του στον κόσμο τούτο, στον οποίο ζει και βλέπει και μετά για τον μετά θάνατο κόσμο.

Το βροντερό, λοιπόν, παράδειγμα ήρθε από τους πολιτικούς μας χθες, στις 20 Σεπτεμβρίου, με την ανακοίνωση του δήθεν και στα μέτρα τους, δηλαδή στο απυρόβλητο, «πόθεν έσχες». Καλύτερα θα ήταν να λέγεται «πόσα κατέχεις». Συμφωνώ με την άποψη εκείνων που υποστηρίζουν ότι οι πολιτικοί επιβάλλεται να είναι ανεξάρτητοι οικονομικά, προκειμένου να μην επηρεάζονται από εξωθεσμικούς οικονομικούς παράγοντες.

Αν όμως πάρουμε αυτή την άποψη στην απόλυτη μορφή, τότε δεν πρέπει να πολιτεύονται οι μη έχοντες, οπότε οδηγούμαστε σε μία ολιγαρχία και για έναν άλλο βασικό λόγο εκτός από εκείνον που ανέπτυξα στις 21-6-2009. Άλλωστε, αν έχει κανείς κλίση, αισθάνεται έλξη από το χρήμα, καλύτερα δε από τη συγκέντρωση χρήματος, δεν υπάρχουν όρια στην επιδίωξή του αυτή.

Από τις καταστάσεις λοιπόν που δόθηκαν στη δημοσιότητα φαεινή εξαίρεση αποτελεί η κυρία Παπαρήγα, πιστή στις αρχές του κόμματός της. Από τους άλλους, φιλελεύθεροι, νεοφιλελεύθεροι, σοσιαλιστές και λοιποί, όχι βέβαια όλοι, έχουν ένα κοινό στοιχείο, έναν κοινό παρονομαστή: τη μεγάλη περιουσία. Είμαι βέβαιος ότι ο Πλάτων θα τους απέκλειε από κάθε πολιτικό αξίωμα και μάλιστα εκείνο του φιλοσόφου-ἄρχοντος, αφού ακράδαντη είναι η πίστη του ότι, αν ο ἄρχων έχει περιουσία, καταντά τύραννος. Το πολίτευμα δηλαδή περιέρχεται στη χειρίστη μορφή που αποτελεί η τυραννίς.

Από τα πολλά και διάφορα που κατέχουν πολλοί πρωθυπουργοί, υπουργοί και βουλευτές, εγώ θα μείνω σ’ ένα: τα βοσκοτόπια. Υπουργοί και βουλευτές και από τα δύο κυρίως μεγάλα κόμματα εξουσίας (αφήνω που ο αρχηγός του φιλολαϊκού Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού είναι ή παρουσιάζεται να είναι ο πλουσιότερος όλων) δηλώνουν να έχουν βοσκοτόπια, άλλοι μεγαλύτερα και άλλοι μικρότερα. Καθώς προέρχομαι από κτηνοτροφική οικογένεια, γνωρίζω πολύ καλά ότι τα βοσκοτόπια τα χρειάζονται οι κτηνοτρόφοι, προκειμένου να συντηρούνται τα ζώα τους. Όσο γνωρίζω, κανένας απ’ αυτούς που δήλωσαν βοσκοτόπια δεν συμπλήρωσε ότι όχι αυτός αλλά κάποιος πολύ στενός συγγενής του είναι κτηνοτρόφος. Οι ίδιοι άλλωστε είναι, εκτός των άλλων καθηκόντων τους, τόσο απασχολημένοι με τις πολλές εξεταστικές επιτροπές, τις πολλές πράγματι που έστησε ο σημερινός Πρωθυπουργός, με το αζημίωτο βέβαια ―κατά δημοσιογραφικές πληροφορίες διακόσια πενήντα (250) ευρώ για κάθε συμμετοχή, λόγω λιτότητας, αντί τριακοσίων (300) αρχικά ορισθέντων ευρώ―, που είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο ν’ ασχολούνται και με κτηνοτροφία. Μού γεννάται όμως η απορία τι γίνεται, όταν δεν παρίστανται, γιατί η κ. Βόζενμπεργκ (βουλευτής της Ν.Δ.) σ’ εκπομπή του Alter μαζί με τον κ. Τόγια (του ΠΑΣΟΚ) κατέθεσε ότι, ενώ εξετάζονταν ουσιώδεις μάρτυρες, οι παρόντες βουλευτές ήταν όλοι κι όλοι δέκα (10). Οι άλλοι πώς σχημάτιζαν γνώμη απόντες όντες;

Το αμείλικτο ερώτημα που γεννάται, αφού δεν πρόκειται για κτηνοτρόφους (που θα συνεισέφεραν άλλωστε στην εθνική οικονομία με τα κτηνοτροφικά τους προϊόντα) και το οποίο ζητεί άμεση και ειλικρινή απάντηση στον ελληνικό λαό, που ευτυχώς άρχισε να «ξυπνάει», είναι προς τι τα βοσκοτόπια. Τόσα χρόνια άλλωστε που παρακολουθώ το διαβλητό ―ούτως ή άλλως― σύστημα του «πόθεν έσχες» των μελών του κοινοβουλίου δεν θυμάμαι ―χωρίς ν’ αποκλείω τη μείωση της μνήμης μου λόγω ηλικίας, αν και δεν μ’ έχει προδώσει ώς τώρα τόσο πολύ― να γίνεται λόγος για βοσκοτόπια.

Εγώ λοιπόν πονήρως σκεπτόμενος θα κάμω μία υπόθεση, την οποία οι ενδιαφερόμενοι ή μερικοί απ’ αυτούς μπορούν να διαψεύσουν και τη διάψευση ασμένως θ’ αποδεχθώ, γιατί θα με βγάλει από μία απορία. Φρονώ λοιπόν ότι τα αποκαλούμενα «βοσκοτόπια» είναι τσιφλίκια, όρος οπωσδήποτε διαβλητός, ή επειδή λόγω κληρονομιάς έμειναν ή λόγω προσμονής μεγάλου κέρδους αποκτήθηκαν, με την πιθανή ένταξή τους σε σχέδιο πόλεως. Εδώ όμως εγείρεται μία ισχυρή αντίδραση: Το Ελληνικό κράτος από την ίδρυσή του και τον 19ο αιώνα και κυρίως τον 20όν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή προσπάθησε ν’ απαλλαγεί από τα τσιφλίκια και τ’ απαλλοτρίωσε μοιράζοντας τα στους έως τότε καλλιεργητές τους, τους κολλήγους, ή στους πρόσφυγες, αν και απέμειναν, για αγνώστους σ’ εμένα λόγους, ακόμη τσιφλίκια στη Β. Ελλάδα, π.χ., ίσως και στη Θεσσαλία. Άλλωστε με το θέμα αυτό συνδέονται οι αγώνες του Αντύπα και το Κιλελέρ.

Το ερώτημα λοιπόν παραμένει: Πώς συμβαίνει να διατηρούν βοσκοτόπια άνθρωποι που αφιερώνουν τη ζωή τους στο κοινό συμφέρον, γιατί αυτή είναι η έννοια του πολιτικού και το μεγάλο όφελος και η τιμή γι’ αυτόν είναι η αναγνώριση ότι εργάστηκε για το γενικό συμφέρον, όντας ο ίδιος ανιδιοτελής; Πάλι λοιπόν η απορία με βασανίζει: Πρόκειται για υπολείμματα τσιφλικιών, τα οποία προς ευφημισμό αποκλήθηκαν, «βαπτίστηκαν», βοσκότοποι, ή πρόκειται για πυρήνες νέων τσιφλικιών ή εκτάσεις που εύκολα μετατρέπονται σ’ έναν πολλά οικονομικά οφέλη υποσχόμενο οικισμό; Η απάντηση ανήκει στους έχοντες και κατέχοντες.

ΧΡΙΣΤΟΣ Α. ΤΕΖΑΣ

Καθηγητής

Πανεπιστημίου