Τα καλά. Τα στραβά. Τα απαράδεκτα

 Γράφει  ο: Αθανάσιος Δημ. Ιλαρίδης

Ταξ/χος (ιπτάμενος) ε.α.

Πολεμικής Αεροπορίας

 

Τις τελευταίες ημέρες προσπαθώ να βάλω κάποια τάξη, στο κατά την γνώμη μου μέσο όρο διανοητικής ικανότητος, στην κλίμακα του λεγόμενου IQ μυαλού μου. Προσπαθώ να αντιληφθώ βγάζοντας σωστά συμπεράσματα, την περίεργη κατά την επιεικέστερη διατύπωση, χρονική περίοδο που διανύει η χώρα και ό λαός της. Βέβαια η σημερινή και όντως δύσκολη συγκυρία έκ της πανδημίας και τους οικονομικούς από αυτήν κραδασμούς, αφορούν την παγκόσμια στο σύνολό της κοινότητα. Όντως εστιάζοντας την προσοχή στα Ελληνικά επί μέρους δρώμενα, αβίαστα οδηγούμαστε στην διαπίστωση ότι η χώρα μας είναι η μόνη μέσα στο πλέγμα, τουλάχιστον, των Ευρωπαικών χωρών πού καλείται να αντιμετωπίσει παράλληλα και δύο άλλους, εξ ίσου επικίνδυνους, και καθ’ ομολογίαν πολλών, ενθοκτόνους ιούς. Το ακανθώδες μεταναστευτικό, το οποίο από μόνο του αποτελεί μείζονα απειλή, όμως γιγαντώνεται όταν γίνεται όπλο στα χέρια του αδίστακτου και δόλιου Τούρκου δυνάστη, με την συνεχή καθημερινή επιθετική προκλητικότητα. Μέσα σ’ αυτήν την νεφελώδη και ιδιαίτερα φορτισμένη ατμόσφαιρα ο μέσος Έλληνας, ο πάντοτε συνετός και νομοταγής, στέκεται με περισσή γενναιότητα αρωγός στις σωστές κατευθύνσεις της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά και ενθαρρύνει τις ομάδες των συμπολιτών του στόν σκληρό καθημερινό αγώνα, τόσο στο υγειονομικό πεδίο, όσο και τον αγώνα των ανδρών των σωμάτων ασφαλείας και των ενόπλων δυνάμεων. Συμφωνεί με τά λαμβανόμενα μέτρα κατά της πανδημίας και τα τηρεί με ευλαβική συνέπεια. Χειροκροτεί την αποφασιστική στάση της Κυβερνήσεως στην κρίση του Έβρου και νιώθει υπερηφάνεια για τα στρατευμένα παιδιά του, που αντιμετωπίζουν με θάρρος και αγέρωχο βλέμμα την απροκάλυπτη υβριδική, όπως λέγεται, τουρκική επίθεση με εμπροσθοφυλακή ορδές λαθραίων μεταναστών, πλαισιωμένων από επικίνδυνους ακραίους ισλαμιστάς και Τούρκους πράκτορες. Όμως τον κυριεύει απογοήτευση όταν η δική του Κυβέρνηση χαμήλωσε τα μάτια, υποκύπτοντας στην ιταμή απαίτηση της κας Γιόχανσον, αξιωματούχου της Ε.Ε. για να αποσύρει την απαγόρευση ασύλου στους λάθρα εισελθόντες στα γεγονότα του Έβρου πού θα αποτελούσε και ένα ισχυρό μήνυμα αποτροπής. Και αντί να τους απελάσει, οι αρμόδιοι τους εγκατέστησαν στις λεγόμενες δομές (λέγε πόλεις για μόνιμη εγκατάσταση) στην ενδοχώρα. Συναίνεσε με προθυμία στα οικονομικά μέτρα για την στήριξη πληγέντων ομάδων εργαζομένων και επιχειρήσεων. Απογοτεύεται όμως όταν διάφορες αγνώστου προελεύσεως και υπόπτου αποστολής ΜΚΟ, καρπώνονται ανεξέλεγκτα μεγάλα, κρατικά και Ευρωπαικά χρηματικά ποσά. Για το θέμα αυτό των ΜΚΟ απαιτεί, τουλάχιστον κάποια εξήγηση-ενημέρωση για τον ρόλο και την αναγκαιότητα υπάρξεως αυτών των «Κράτος εν Κράτει» οργανώσεων. Δέχθηκε με θλίψη ψυχής το όχι και τόσο απαραίτητο κλείσιμο των εκκλησιών, θεωρώντας το μέτρο ύποπτο και προσβλητικό για την πίστη του. Όμως πληγώθηκε βαθειά και ένιωσε μεγάλο θυμό όταν διαπίστωσε το άδικο του «Δύο μέτρα και δύο σταθμά» σε σχέση με την χαλαρή αντιμετώπιση και απροκάλυπτη ανεκτικότητα στα τζαμιά και τα μουσουλμανικά έθιμα. Θυσίασε στο βωμό της ανθρώπινης πειθαρχίας, την ιερότερη, την ύψιστη και υπέρλαμπρη για την ορθοδοξία πανσωτήρια ανάσταση του Χριστού, ενώ παράλληλα άφηνε ανεξέλεγκτες και άκρως συγχρωτισμένες συγκεντρώσεις διαφόρων αριστερόστροφων προοδευτικών ομάδων. Διερωτάται πώς επιτρέπει τήν περιφορά της γνωστής αξιόλογης αοιδού στους δρόμους και στις συνοικίες των Αθηνών τραγουδώντας τα δημοφιλή της τραγούδια, ενώ με περισσή ευκολία απηγορεύθει η περιφορά του επιταφείου ενός όχι μόνον συγκινησιακού ιερού εθίμου της πίστεως του, αλλά και παμπάλαιου αρχαίου εορταστικού δρώμενου προς τιμήν του Αδώνιδος, ψάλλοντας το υπέροχο εγκώμιο αιθέριας μελωδίας «Αι γεννεαί πάσαι, ύμνον τη Ταφή Σου», προϊδεάζοντας ενδόμυχα την ταφήν και ανάσταση του Σωτήρος. Αναρωτάται πώς το επίσημο Βουλγαρικό κράτος απέρριψε την λεγόμενη Μακεδονική γλώσσα χαρακτηρίζοντάς την ως «Σλαβοβουλγαρική» την στιγμή πού η τότε Ελληνική ηγεσία στις Πρέσπες με πρωτόγνωρη ευκολία και θρασύτατο κυνισμό, ανεγνώριζε στους Σκοπιανούς αυτό το γλωσσικό τερατούργημα ως Μακεδονική. Παρεμπιπτόντως περιμένει ακόμα την αντίδραση για το θέμα αυτό από την παρούσα Κυβέρνηση, σύμφωνα με τις προεκλογικές της εξαγγελίες. Αγανακτεί και συγχρόνως θλίβεται όταν έρχονται στο φώς και μάλιστα από υποτιθέμενους πνευματικούς φορείς, καταγγελίες εναντίον του μεγάλου ανδρός της νεωτέρας Ελλάδος, ένθερμου πατριώτη, οραματιστή και πανευρωπαϊκης, για την εποχή του, πολιτικής και διπλωματικής εμβέλειας, Ιωάννη Καποδίστρια. Τον Έλληνα που οραματίσθηκε την μεγάλη Ελλάδα αναδυόμενη από τον αγώνα του 1821. Τον ηγέτη πού πρώτος έβαλε στέρεους λίθους στα θεμέλια του νεοσύστατου κράτους με νομοθετήματα πού θα άντεχαν στον χρόνο και θα οδηγούσαν σε μία ανεξάρτητη ελεύθερη χώρα και κυρίως χωρίς δανεισμούς, οι οποίοι, όπως ο ίδιος υποστήριζε, υποδουλώνουν λαούς στο διηνεκές. Ιδέες πού ανησύχησαν τους Αγγλογάλλους, μεγάλες δυνάμεις τότε με αποτέλεσμα την δόλια και αισχρή δολοφονία του. Αγανακτεί όταν ακούει σημερινές πνευματικές μετριότητες κυρίως αριστερόστροφες, συγκρινόμενες με το πνευματικό μέγεθος του πρώτου Κυβερνήτου, να τον αποκαλούν δικτάτορα και να του προσάπτουν κατηγορίες με διαστρεβλωμένα και ανυπόστατα γεγονότα, προσβάλλοντας παράλληλα βάναυσα την μνήμη των κορυφαίων αγωνιστών του 21 Κολοκοτρώνη και Καραϊσκάκη, με τις ενέργειες των οποίων πείσθηκε να αναλάβει την διακυβέρνηση του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους. Σήμερα, μετά από 200 χρόνια, κάποιοι μιμούμενοι τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς, προσπαθούν και πάλι να δολοφονήσουν την ιερή μνήμη του μεγίστου Έλληνα. Δεν είναι τυχαίο ότι τέτοιοι Έλληνες επιστήμονες παρασυρόμενοι και δυστυχώς υιοθετόντας ανιστόριτες και σκόπιμα διαδιδόμενες ανθελληνικές απόψεις, πλαισιώνουν την επιτροπή για τους εορτασμούς των 200 χρόνων από την παλλιγγενεσία της 25ης Μαρτίου 1821. Σύμπτωση; Μάλλον όχι. Είναι έντονη και ύπουλη η προσπάθεια αποκοπής της Εθνικής συνέχειας από την ένδοξη Ελληνική αρχαιότητα ώστε να καθιερωθεί η επαίσχυντη θεωρία του αλήστου μνήμης, ανθέλληνα, αισχρού υβριστή Φαλμεράϊερ, για περιορισμό της ζωής του Ελληνικού Έθνους-Κράτους στον λιλιπούτιο χρόνο των 200 ετών. Ο Ελληνικός λαός μέσα σ΄αυτήν την απαράδεκτη και μολυσμένη ατμόσφαιρα από τις ανυπόστατες, υφέρπουσες, Εθνοκτόνες απόψεις, βρίσκεται όντως σε μία οδυνηρή συναισθηματκή δίνη. Δεν είναι αφελής. Καταλαβαίνει, υπομένει, δεν ξεχνά. Έχοντας ακόμη εμπιστοσύνη στους πολιτικούς του ταγούς, περιμένει να βγάλουν την Ελλάδα του μέσα από τις σημερινές συμπληγάδες, ακέραιη, ισχυρή, υπερήφανη και ιστορικά δικαιωμένη.

 

Με εκτίμηση

Αθανάσιος Δημ. Ιλαρίδης

Ταξ/χος (ιπτάμενος) ε.α.

Πολεμικής Αεροπορίας