(Του Δημητρίου Δάπη)
Στις 14-1-2006 πριν 20 χρόνια ακριβώς είχα δημοσιεύσει σε εφημερίδες της Νιγρίτας και των Σερρών ένα δεκασέλιδο άρθρο με τίτλο «Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΜΑΣ ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΤΗΣ ΠΤΩΧΕΥΣΗΣ».
Θα προσπαθήσω να αναφέρω ορισμένα αποσπάσματα που από το άρθρο εκείνο για να καταδείξω ότι παρά τα 20 χρόνια που πέρασαν δεν έχει αλλάξει τίποτα.
Έγραφα λοιπόν τότε:
Όλες οι κοινωνικές ομάδες γεωργοί , υπάλληλοι , επιχειρηματίες και συνταξιούχοι είναι σε απόγνωση. Πανικόβλητοι δεν γνωρίζουν τι τους ξημερώνει.
Οι αγρότες έχουν χάσει τον ύπνο τους Μετά το 2013 δεν γνωρίζουν τι θα καλλιεργούν . Οι υπάλληλοι δεν ξέρουν πότε θα βγουν στη σύνταξη και εάν θα πάρουν το εφάπαξ . Οι επιχειρηματίες έχουν πνιγεί στα χρέη και αδυνατούν να πληρώσουν ΙΚΑ ,ΤΕΒΕ με αποτέλεσμα πολλοί απ’ αυτούς να κλείνουν . Οι συνταξιούχοι και ειδικά του ΟΓΑ των 200 € στενάζουν από την ακρίβεια και αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης.
Τι φταίει όμως και οδηγηθήκαμε σ’ αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση; Τα δυο μεγάλα κόμματα που κυβερνούν την Ελλάδα τα τελευταία 32 χρόνια λένε τις μισές αλήθειες. Ισχυρίζονται ότι παραλείψεις του ενός ή του άλλου οδήγησαν σ’ αυτή την θλιβερή κατάσταση.
Μόνο όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση λένε την αλήθεια
Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων επιρρίπτει τη ευθύνη και στους δύο. Πολλοί είναι οι παράγοντες που η οικονομία μας έφτασε στα πρόθυρα της πτώχευσης.
Είναι οι αδυναμίες της οικονομίας και της κοινωνίας μας , η αναποτελεσματικότητα της Δημόσιας Διοίκησης , η διαφθορά , η ατιμωρησία , η αναξιοκρατία , η μονιμότητα , φοροδιαφυγή , η έλλειψη προγραμματισμού , το εκπαιδευτικό σύστημα , η ανταγωνιστικότητα , η παραγωγικότητα και τα ελαττώματα των Ελλήνων που είναι ο ατομικισμός , η έλλειψη δημοκρατικότητας , η υποκρισία , η μετατόπιση ευθυνών και η αποχή από την ενασχόληση με τα κοινά.
Κανένα κόμμα στα 32 χρόνια της διακυβέρνησης τους δεν ανέλαβε σοβαρές πρωτοβουλίες για την εξάλειψη αυτών των φαινομένων που είναι τροχοπέδη στη ανάπτυξη της χώρας . Αντίθετα υπηρέτησαν με ανταγωνισμό αυτό το αρρωστημένο κατεστημένο και σήμερα εισπράττουν τους καρπούς του . Αλλά ας δούμε αναλυτικά την επίδραση αυτών των παραγόντων.
ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ
Η πολιτική αντίληψη για τη χρησιμοποίηση του κράτους ( Δαπάνες – προσλήψεις ) σε βάρος της οικονομίας για καθαρά πελατειακούς λόγους λειτούργησε διαβρωτικά στην οικονομική ανάπτυξη αλλά και την κοινωνία . Η Ελληνική δημόσια διοίκηση ανέπτυξε ένα στυλ αδιαφάνειας και έντονων διακρίσεων όπως κατ’ επανάληψη τη στιγμάτισαν με τις εκθέσεις τους διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί.
Ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων σήμερα είναι περίπου 720.000 δηλαδή ένας στους έξι εργαζομένους φέρει αυτόν το τίτλο.
Σ’ όποιο υπουργό και εάν ρωτήσεις εάν έχει ανάγκη νέων προσλήψεων κανένας δεν λέει όχι Αλλά κανένας δεν γνωρίζει τις ώρες που κατά μέσο όρο εργάζεται την ημέρα ο εργαζόμενος στο υπουργείο του.
Εκατοντάδες είναι τα άρθρα που δημοσιεύονται στις εφημερίδες η στις διαπιστώσεις που κάνουν οι ίδιοι υπουργοί . Πρόσφατα ο Κακλαμάνης αποκάλυψε ότι το εθνικό σύστημα υγείας πλήρωνε 3.000 « μαϊμού» εργαζομένους.
Επίσης στην πρόσφατη παραίτηση του Παλαιοκρασά αποκαλύφθηκε ότι ένας μεγάλος αριθμός διευθυντών ΔΕΗ που κάθονται παροπλισμένοι εισπράττουν τον υψηλό μισθό τους . Πρόκειται για 140 και πλέον Διευθυντές κάθε κομματικής ταυτότητας .
Το κλειδί για το συμμάζεμα του Δημοσίου τομέα είναι ο έλεγχος απόδοσης των υπηρεσιών. Το αποτέλεσμα αυτού του ελέγχου θα είναι να διαπιστωθεί το πλεονάζον προσωπικό όπου υπάρχει και να επέλθει βελτίωση των παρεχομένων υπηρεσιών στο πολίτη .
ΔΙΑΦΘΟΡΑ
Η διαφθορά πάντοτε υπήρχε υπάρχει και δυστυχώς θα υπάρχει. Ανάλογα με το πολιτικό , οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο αναπτύσσεται παίρνει διάφορες μορφές .
. Σε πρόσφατη συνέντευξη του ο πρώην Υπουργός κ. Πάγκαλος είπε « κανένας υπουργός δεν θέλει τη διαφθορά αλλά και κανένας δε θέλει να γίνει κακός . Έθεσα διαδικασία απόλυσης για δύο άτομα και έκαναν παρέμβαση 17 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και οκτώ της Ν.Δ. » .
Δεν υπάρχει τομέας του δημοσίου που να μην έχει εκδηλωθεί διαφθορά
Το αποτελεσματικότερο μέσο είναι η συνεχής εκπαίδευση για φορολογική συνείδηση για τήρηση των νόμων για δικαιοσύνη για αξιοκρατία και άλλα . Αλλά αυτά είναι μέσα μακροχρόνια
Για την άμεση αντιμετώπιση του φαινομένου χρειάζονται αυστηρά μέτρα καταστολής
ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ
Σε αποκαλυπτική έκθεση που δημοσιεύτηκε στο Βήμα την 21-12-2005 ο επιθεωρητής δημόσιας Διοίκησης αναφέρεται σε περιπτώσεις διαφθοράς δημοσίων υπαλλήλων οι οποίοι κατηγορούνται για απόπειρα βιασμού , για παραποίηση εγγράφων , για παραλείψεις προκειμένου να επιστραφεί ΦΠΑ 200.000 € σε επιχειρηματία , για απάτη σε βάρος του ΟΑΕΔ ύψους 250.000 € , για έκδοση παρανόμων αδειών κτλ . Ωστόσο , οι ποινές που επιβλήθηκαν από τα Υπηρεσιακά συμβούλια υπερβολικά επιεικείς σε σχέση με την βαρύτητα των παραπτωμάτων και σ’ άλλες περιπτώσεις απηλλάγησαν οι κατηγορούμενοι .
ΑΝΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ
Η αναξιοκρατία διαβρώνει όχι μόνο το Δημόσιο αλλά ολόκληρη την κοινωνία .
Προϋπόθεση για την οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας και την προβολή της σε Ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο είναι η αξιοκρατική στελέχωση τόσο των ακαδημαϊκών οργανισμών όσο και του κρατικού μηχανισμού .
Σε κάθε αλλαγή διακυβέρνησης έχουμε σαρωτικές αλλαγές που σε κανένα άλλο κράτος του κόσμου δεν συμβαίνουν .
Διευθυντικά στελέχη όλων των οργανισμών , υπηρεσιών αντικαθίστανται . Αλήθεια όλοι . οι προηγούμενοι είναι άχρηστοι ;
Είναι αλήθεια ότι οι επιλογές γίνονται με κομματικά κριτήρια
Αλλά ας βρεθεί επιτέλους μια Κυβέρνηση που να διαχωρίσει τους ικανούς από τους ανάξιους και ας κρατήσει στις θέσεις τους κάποιους που βρήκε. Θα είναι ένα μεγάλο βήμα.
Πολλές φορές διαπιστώνουμε να τοποθετούνται επικεφαλής ΔΕΚΟ ή άλλων οργανισμών υπερήλικές βουλευτές που έχουν διαγράψει τον κύκλο τους και δεν έχουν τίποτε άλλο πλέον να προσφέρουν . Άλλοτε πάλι σε ζωτικούς οργανισμούς προΐστανται νέοι χωρίς καμία εμπειρία , με σκανδαλώδεις διαδικασίες πρόσληψης , αποκλείοντας στελέχη με τυπικά προσόντα και εμπειρία .
Συχνά διαβάζουμε στις εφημερίδες ότι υπάρχει κίνδυνος να χαθούν κοινοτικά κονδύλια λόγω μη απορρόφησης .
Είμαστε είκοσι πέντε χρόνια στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ακόμη δεν αποκτήσαμε εκείνα τα στελέχη που θα βοηθήσουν σ’ αυτή την κατεύθυνση . Χώρες που μπήκαν πολύ αργότερα από την Ελλάδα έχουν πλήρη απορροφητικότητα των ευρωπαϊκών κονδυλίων . Αλλά πώς να γίνει αυτό όταν για την επάνδρωση των θέσεων αυτών συμβούλων η κάθε κυβέρνηση προσπαθεί να αντλήσει στελέχη από τις κομματικές δεξαμενές με κριτήριο τις « κουμπαριές » , τις φιλίες και τις εξαρτήσεις και όχι με γνώμονα τις ικανότητες , το κύρος , της εμπειρία και τις αρχές της διεθνούς πρακτικής;
Με την πρακτική αυτή η ζημία για την εθνική οικονομία είναι διπλή. Οι ικανοί μπορούν να αναλάβουν πρωτοβουλίες για να οργανώσουν , για να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας. Οι ανίκανοι απλά εισπράττουν το μισθό τους.
Αλλά μήπως υπάρχει αξιοκρατία στον καταρτισμό των συνδυασμών των κομμάτων;
Οι αρχηγοί των κομμάτων έκαναν κάποια έρευνα στο χώρο τους να βρουν τους άξιους και να τους προωθήσουν; Πως να συμβεί αυτό όμως όταν δεν μπορούν να ικανοποιήσουν ούτε αυτούς που το επιζητούν με κάθε τρόπο να ενταχθούν;
ΜΟΝΙΜΟΤΗΤΑ
Δημοσκοπήσεις που δημοσιεύονται κατά καιρούς δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων θέλει άρση της μονιμότητας των Δημοσίων υπαλλήλων . Ακόμη υπέρ της άρσης τάσσεται ένα ποσοστό περίπου 43% των Δημοσίων υπαλλήλων. Αρκετοί πολιτικοί όλων των κομμάτων διαπιστώνοντας ότι η μονιμότητα είναι μία από τις αιτίες της αναποτελεσματικής Δημόσιας Διοίκησης και τάσσονται υπέρ της άρσης της μονιμότητας.
Αυτοί που αντιδρούν είναι οι τεμπέληδες . Οι εργατικοί δεν έχουν να φοβηθούν
τίποτε. Επικαλούνται και προβάλουν διάφορα αρνητικά της άρσης της μονιμότητας
αυτοί που δεν θέλουν να δουλέψουν.
ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ
Η εκτεταμένη φοροδιαφυγή έχει πολλές φορές επισημανθεί από τον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο αλλά και από τους αρμόδιους υπουργούς.
Το δημόσιο ταμείο χάνει έσοδα και επιχειρεί να τα αναπληρώσει επιβάλλοντας
νέους φόρους σε όσους δεν μπορούν να τους αποφύγουν. Με τον τρόπο αυτό και νοθεύεται η ισότητα συμμετοχής των πολιτών στα κοινά βάρη και βαρύνεται με πρόσθετα αντικίνητρα η οικονομική δραστηριότητα. Η φοροδιαφυγή πυροδοτεί ένα φαύλο κύκλο ανισότητας και επιβαρύνσεων.
ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΥ
Σαν Έλληνες δεν έχουμε καλή σχέση με τον προγραμματισμό. Είμαστε στο «θα δούμε» «έχει ο θεός». Πρόσφατο παράδειγμα οι ολυμπιακοί αγώνες . Οι ολυμπιακοί αγώνες έγιναν το 2004 και σήμερα 2006 δεν έχουμε αποφασίσει για τη χρήση των ολυμπιακών έργων. Η ΚΙΝΑ προγραμματίζει από τώρα για τη χρήση των ολυμπιακών έργων.
Άλλο παράδειγμα είναι η έλλειψη ικανών στελεχών που θα βοηθήσουν στην οικονομική ανάπτυξη. Το 1978 όταν βρισκόμουν στη Γαλλία έβλεπα όλες τις
χώρες να στέλνουν φοιτητές με τους οποίους είχαν υπογράψει συμβάσεις. Οι συμβάσεις αφορούσαν την προσφορά εργασίας στο Δημόσιο ώστε να τους
καταστήσουν στελέχη υψηλής εξειδίκευσης και άρτια καταρτισμένα ικανά να προωθήσουν την έρευνα και να αξιοποιήσουν την σύγχρονη τεχνολογία.
Αυτό το πράγμα όχι μόνο δεν το είδα να συμβαίνει με την χώρα μας αλλά και κάποιους που ξεκίνησαν από μόνοι τους να κάνουν αυτό το πράγμα η χώρα μας ή δεν τους αξιοποίησε ή τους ξανάστειλε πίσω.
Πολλοί νέοι επιστήμονες που δεν είχαν «μπάρμπα στην κορώνη» δεν αποδέχθηκαν τη λογική της συναλλαγής αλλά με αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό, επεδίωκαν την αξιοκρατική επιλογή τους και δεν μπόρεσαν να ενταχθούν στη Δημόσια Διοίκηση . Πολλοί απ’ αυτούς επανδρώνουν πανεπιστήμια του εξωτερικού, ερευνητικά κέντρα και προσφέρουν υπηρεσίες υψηλής ποιότητας.
Πρόσφατα άκουσα τον πρωθυπουργό της χώρας να κάνει έκληση σε επιστήμονες που διαπρέπουν στο εξωτερικό να επιστρέψουν στην πατρίδα για να βοηθήσουν στην οικονομική ανάπτυξη.
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
Είναι κοινή η διαπίστωση ότι τόσο τα σχολεία όσο και τα πανεπιστήμια δεν επιτελούν επαρκώς την αποστολή τους.
Το ζήτημα είναι κρίσιμο αφού η ποιότητα της εκπαίδευσης καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το επίπεδο της πολιτισμικής ανάπτυξης και την ικανότητα μιας χώρας στο επίπεδο της οικονομίας. Η επένδυση στο ανθρώπινο δυναμικό θεωρείται η πιο σημαντική και παραγωγική απ’ όλες . Στην Ελλάδα όλοι πλέον ομιλούν για την «κοινωνία της γνώσης» αλλά ελάχιστα γίνονται για να καλυφθούν τα εξόφθαλμα ελλείμματα.
Σήμερα το εκπαιδευτικό σύστημα δεν διαθέτει στέρεη εσωτερική λογική, δεν εκμεταλλεύεται επαρκώς την σύγχρονη τεχνολογία και δεν καλλιεργεί την κρίση και την αυτενέργεια μαθητή/φοιτητή. Η πραγματικότητα είναι ότι είμαστε πρωταθλητές στην παραγωγή ημιμαθών πτυχιούχων. Ειδικά σε κάποιες σχολές ο φοιτητής μπορεί να αποκτήσει πτυχίο με ελάχιστη μελέτη. Αυτό δεν ενοχλεί κανένα γιατί η μεγάλη ζήτηση για τριτοβάθμιες σπουδές πηγάζει από την αντίληψη ότι το πτυχίο είναι διαβατήριο για επαγγελματική αποκατάσταση. Οι σπουδαστές – φοιτητές έχουν επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τον τρόπο πρόσληψης στο Δημόσιο και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το πτυχίο και όχι οι γνώσεις που θα αποκτήσουν. Δεν υπάρχει ανταγωνισμός , δεν υπάρχουν κίνητρα.
Απαιτείται αναβάθμιση όλων των βαθμίδων του εκπαιδευτικού συστήματος. Χρειάζεται ένα ριζοσπαστικό σχέδιο που θα σπάσει αγκυλώσεις, θα εμπεδώσει μια άλλη νοοτροπία, θα πραγματοποιήσει τομή στα προγράμματα σπουδών και βεβαίως θα θεσμοθετήσει ένα αξιόπιστο μηχανισμό συστηματικής αξιολόγησης εκπαιδευτικών και εκπαιδευομένων σ’ όλες τις βαθμίδες.
Θα πρέπει να τεθεί περιορισμός στον αριθμό των εισακτέων, που να είναι σε αντιστοιχία με τις ανάγκες του τόπου, στις διάφορες ειδικότητες και τις δυνατότητες των πανεπιστημίων σε υποδομές και ανθρώπινο δυναμικό για τη διασφάλιση της σωστής εκπαίδευσης.
ΑΤΟΜΙΚΙΣΜΟΣ
Ως λαός δεν έχουμε την ωριμότητα να διακρίνουμε το δίκαιο από το άδικο το καλό από το κακό. Αλλά και αν ακόμα το διακρίνουμε μας λείπει η ηθική
βούληση να το ακολουθήσουμε όπως και η δύναμη να αντισταθούμε στο στενό ατομικό μας συμφέρον.
Ο νεοέλληνας όχι μονό δεν διαπαιδαγωγείται στο να θυσιάζει τις ατομικές του επιδιώξεις , το στενό ατομικό του συμφέρον στο δίκαιο και στο σωστό του συνόλου η στα δικαιώματα του πλησίον του αλλά αντίθετα διαπαιδαγωγείται κατά τον πιο έμπρακτο τρόπο από το σπίτι, το σχολείο και την περιρέουσα
στην κοινωνία μας ατμόσφαιρα στο πως θα επωφεληθεί ατομικά σε βάρος του συνόλου της πολιτείας.
Η απουσία συνείδησης ευθύνης συνοδεύεται και από την έλλειψη παρρησίας και φυσικά της γενναιότητας να λέει κάποιος «ΟΧΙ» εκεί που οι άλλοι θα ήθελαν να ακούσουν «ΝΑΙ».
Τα πάντα γύρω μας έχουν ξεχαρβαλωθεί σε σημείο ηθικής κατάρρευσης. Ωστόσο κανένας δεν συγκινείται ούτε φορείς της πολιτικής ούτε πολίτες. Έχουμε φθάσει στο έσχατο σημείο ηθικής κρίσης και παρακμής μέσα σε μία κοινωνία η οποία πάσχει από ηθική σήψη. Καταρρέουμε και εμείς στεκόμαστε απέναντι στην κατάρρευση μας ως πολίτες αδιάφοροι ως το σημείο ακόμα και να αδικούμε την νοημοσύνη μας . Ανίκανοι να συνειδητοποιήσουμε την κατάσταση μας αλλά και χωρίς ίχνος εσωτερικής αντίστασης.
Χρόνια και χρόνια μαστιζόμαστε από την ωμή μορφή του ατομικισμού μας. Ο ατομικισμός που υποτάσσει τα πάντα από στενό και μόνο ατομικό συμφέρον σε σημείο να κάνει το άτομο τέλεια αδιάφορο για το γενικό καλό σε σημείο ακόμα και να το αντιμάχεται.
Δεν βλέπει δυστυχώς ο Νεοέλληνας πέρα από τη μύτη του για τη μεγάλη ζημία ατομική και συνολική.
ΕΛΛΕΙΨΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ
Εκείνο που παρατηρεί κανένας μέσα στη λεγόμενη δημοκρατία μας είναι που πολίτες και πολιτική εξουσία καταχρώνται των δικαιωμάτων τους. Κάτι το άκρως αντιδημοκρατικό. Ωστόσο επικαλούμαστε τις δημοκρατικές αρχές μόνο στο σημείο που αυτές μας ωφελούν ενώ τις περιφρονούμε όταν μας είναι ανώφελες.
Η δημοκρατία είναι τρόπος ζωής. Από αυτόν τον τρόπο απέχουμε πολύ. Τα πολιτικά μας κόμματα επιδιώκουν χωρίς κανένα δισταγμό τα κομματικά και μόνο
συμφέροντα τους χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι έτσι καταβαραθρώνουν τον πολιτικό βίο της χώρας και φυσικά τη δημοκρατία . Στον τόπο μας δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε τι είναι δημοκρατία και το τι δεν είναι αυτή
Η δημοκρατία έχει ανάγκη από ανθρώπους ελεύθερους και αυτόνομους στη σκέψη πολίτες. Έχει ανάγκη από ανθρώπους που να είναι γενναίοι ώστε χωρίς
δισταγμό και φόβο να ξεστομίζουν ότι είναι σωστό. Έχει ανάγκη από ανθρώπους οι οποίοι να εργάζονται δημιουργικά από ανθρώπους της αλήθειας, της παρρησίας , της ανθρωπιάς και της μετριοπάθειας. Από ανθρώπους που να έχουν το θάρρος να αναγνωρίζουν τα λάθη τους και τα φταιξίματα τους όταν πλανήθηκαν η όταν έκαναν κάτι στραβό.
ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ
Η υποκρισία είναι ένα από τα πιο στερεά και κοινόχρηστα δεκανίκια της ανθρώπινης κοινωνίας. Στην πολιτική ισχύει απαρέγκλιτα το λατινικό αξίωμα «Όποιος δεν ξέρει να υποκρίνεται δεν ξέρει να βασιλεύει». Το αποτελεσματικότερο δε εργαλείο και προσωπείο της υποκρισίας είναι η ηθική, η ηθικολογία – ο «αγώνας» δηλαδή η ρητορεία για αρετή, αρχές, αξίες, ιδέες, ανθρωπισμό, ελευθερία, δικαιοσύνη και όλα τα άλλα εξαπτέρυγα της φαρισαϊκής λιτανείας.
ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ
Για ότι δεν γίνεται στον τόπο μας φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς τους ίδιους. Ποτέ δεν αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας . Δεν αναγνωρίζουμε
τα λάθη μας.
ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΗ ΜΕ ΤΑ ΚΟΙΝΑ
Μεγάλη είναι η αποστασιοποίηση ικανών ανθρώπων , πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, από την ενασχόληση τους με τα κοινά.
Το γεγονός από την μια ότι οι ασχολούμενοι με τα κοινά , σε ένα μεγάλο ποσοστό , έχουν ταυτιστεί με τις πελατειακές σχέσεις την εξυπηρέτηση των ατομικών συμφερόντων και η λασπολογία και συκοφαντία την οποία φοβούνται οι ικανοί από την άλλη νομίζω ότι είναι οι λόγοι της αποστασιοποίησης.
Αυτή η αποχή μας όμως από τα κοινά δίνει την δυνατότητα στους « κατάφερτζήδες » να διαφεντεύουν τις τοπικές κοινωνίες και η ζημιά είναι διπλή. Και διότι ικανοί άνθρωποι δεν δοκιμάζονται σ’ αυτό το καμίνι της πολιτικής ώστε να διακριθούν και επιλεγούν για άλλα ανώτερα αξιώματα αλλά και διότι αυτοί ασχολούνται επιπλέον έχουν απαιτήσεις για αξιώματα δυσανάλογα των δυνατοτήτων τους.
Μέσα σ’ αυτή την απογοήτευση, σ’ αυτό το μπάχαλο το ερώτημα που τίθεται είναι : «υπάρχει φως στο τούνελ». Η απάντηση είναι ΝΑΙ εφόσον υπάρχει θέληση. Με τις δικές μας παραλείψεις φθάσαμε σε αδιέξοδα. Εάν γίνουν οι αντίθετες ενέργειες μπορεί να διορθωθεί η κατάσταση. Χρειάζεται όμως πολύς χρόνος και προπάντων χρειάζεται μια κυβέρνηση που να είναι αποφασισμένη να συγκρουστεί , να ματώσει και να έχει σαν στόχο να την γράψει η ιστορία με χρυσά γράμματα και όχι να στοχεύει στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ολίγων. Ο Ελληνικός λαός έχει καημό να δει κάποιον επιτέλους να κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Εάν δεν έχει ανθρώπους αυτούς μπορεί να τους βρει στον ιδιωτικό τομέα στα πανεπιστήμια, στο εξωτερικό. Δεν είναι υποχρεωτικό να χρησιμοποιεί μόνο κοινοβουλευτικούς για υπουργούς.
Αυτά έγραφα 14-1-2006 .Από τότε πέρασαν 20 χρόνια ακριβώς. Σ’ αυτά τα 20 χρόνια κυβέρνησαν τη χώρα οι ΚώσταςΚαραμανλής άλλα 4 χρόνια , ο Γιώργος Παπανδρέου 2 χρόνια ,ο ΑντώνηςΣαμαράς 2,5 χρόνια ,ο ΑλέξηςΤσίπρας 4,5 χρόνια και ο ΚυριάκοςΜητσοτάκης 7 χρόνια.
Κανένας από τους παράγοντες που μας έφεραν στα πρόθυρα της χρεωκοπίας το 2006 και στη χρεωκοπία το 2009 δεν βελτιώθηκε αλλά αντίθετα διογκώθηκαν.
Γενικά η κατάσταση είναι χειρότερη απ’ ότι το 2006.
Όλο και περισσότεροι άξιοι επιστήμονες εγκαταλείπουν τη χώρα.Αλλά και απ’ αυτούς που μένουν ένα μεγάλο ποσοστό ετεροαπασχολείται κάνοντας δηλαδή δουλειές που καμία σχέση δεν έχουν με τις σπουδές τους ή είναι άνεργοι.
Η διαφθορά έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις.
Το κράτος δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει το κύμα των μεταναστών αλλά και ούτε κάνει τα δυναμικά διαβήματα στην ευρωπαϊκή ένωση για την προστασία των συνόρων της. Σύμφωνα με εκτιμήσεις ο αριθμός των μεταναστών έχει φθάσει στο 1.500.000 και δεν ξέρουμε που θα φθάσουμε. Τεράστιο πρόβλημα που θα το βρούμε μπροστά μας.
Οι καθυστερήσεις στους εξοπλισμούς των συστημάτων τηλεδιοίκησης των σιδηροδρόμων και της ασφάλειας των πτήσεων είναι ένας λόγος για τον οποίο η κοινωνία είναι αναστατωμένη και θυμωμένη.
Λείπει η γενναιότηταγενικά από τους πολιτικούς μας να υποστηρίξουν και να υπερασπισθούν αυτά που πιστεύουν.Άλλα λένεόταν είναι κυβέρνηση και άλλα όταν είναι αντιπολίτευση.Πχ κόμμα που ήταν στην κυβέρνηση έλεγε ότι είναι εγκληματικό να κλείνουν οι αγρότες τα λιμάνια,τα τελωνεία και τα αεροδρόμια και όταν ήταν στην αντιπολίτευση έλεγε ότι είναι το μόνο μέσο που έχουν οι αγρότες για να τους επιλυθούν τα προβλήματά τους.
Έτσι φθάσαμε σε μία βαθιά κρίση του πολιτικού μας συστήματος.
Η κοινωνία ψάχνει νέους φορείς έκφρασης και αξιοπιστίας.
Δεν είναι τυχαίο που η κοινωνία στις δημοσκοπήσεις δίνει μεγάλο ποσοστό στο υπό ίδρυση κόμμα της κυρίας Καρυστιανού.
Το υπό ίδρυση κόμμα έχει πολλά πλεονεκτήματα
Μπορεί να είναι πολυσυλλεκτικό.Μπορεί να φέρει στην κάλπη ανθρώπους που απείχαν από
την εκλογική διαδικασία .
Μπορεί να επανδρωθεί με ανθρώπους της αγοράς και πανεπιστημιακούς που δεν ήθελαν να εμπλακούν στα κόμματα που επικρατεί το ρουσφέτι ,η κομματική αλληλεγγύη και έμειναν αποστασιοποιημένοι.
Μπορεί να κινητοποιήσει Έλληνες επιστήμονες που διαπρέπουν σε πανεπιστήμια και ερευνητικές δομές του εξωτερικού αφού προηγουμένως δείξουν έμπρακτα την εκτίμηση για τα κατορθώματά τους και την ειλικρινή διάθεση για συνεργασία. Πιστεύω ότι μέχρι σήμερα δεν έγινε καμία συντονισμένη προσπάθεια και αυτό με οδηγεί στη σκέψη ότι δεν θέλουν τέτοιους ακέραιους χαρακτήρες στα πόδια τους.Φοβούνται να μην αποκαλυφθεί η γύμνια τους.Το εάν διέπρεψαν αυτοί οι επιστήμονες ήταν διότι είχαν τα μέσα και τις ευκαιρίες.Δεν τους θέλουν όπως δεν ήθελαν οι πολιτικοί το 1930 τον Καποδίστρια μία παγκόσμια προσωπικότητα που άφησε το στίγμα του σε Ρωσία και Ελβετία
Παρ’ όλα τα πλεονεκτήματα όμως αυτό το εγχείρημα μπορεί να έχει την τύχη άλλων κομμάτων που ξεκίνησαν με πολλές φιλοδοξίες αλλά δεν πέτυχαν εάν:
1.αυτοί που θα επανδρώσουν το κόμμα δεν περάσουν από πολλά κόσκινα. Η καθημερινή τους πρακτική μπορεί να δείξει εάν πιστεύουν στις αρχές της αξιοκρατίας της δικαιοσύνης της δημοκρατίας. Εάν είναι έντιμοι ,ασυμβίβαστοι και έχουν τη γενναιότητα, να έρχονται σε ρήξη με τα δικά τους συμφέροντα χάριν του εθνικού συμφέροντος και να αναγνωρίζουν τα λάθη τους .Εάν είναι πατριώτες και αγαπούν την πατρίδα.
2.εντάξει στους υποψηφίους ανθρώπους της showbiz.Μπορεί να έχουν αναγνωσιμότητα και να φέρνουν ψήφους αλλά τέτοιες κινήσεις υποτιμούν τη νοημοσύνη του λαού. Ας μη δούμε πια μανεκέν και ηθοποιούς χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση να γίνονται υπουργοί. Είναι κατάντια.
- εμπλακεί με χορηγούς διότι υποθηκεύει την αγνή πρόθεση για την αλλαγή των πραγμάτων.
4.εντάξει στο νέο κόμμα γυρολόγους της πολιτικής που άλλαξαν 2-3 κόμματα και ψάχνουν πολιτική στέγη.
Δάπης Δημήτρης
