Γράφει ο Αθαν.Δημ.Ιλαρίδης Ταξχός (ιπτάμενος )ε.α Πόλεμ. Αεροπορίας
Σύσσωμος ό αγροτοκτηνοτροφικός πληθυσμός της χώρας βγήκε στους δρόμους σαν μία τεράστια πολύμορφη μηχανοκίνητη στρατιά, για να διεκδικήσει την επίλυση απ’ την Κυβέρνηση κάποιων δικαίων, κατά τούς ισχυρισμούς των, αιτημάτων.
Η κινητοποίηση και μάλιστα εν μέσω της ποιό σημαντικής εορταστικής περιόδου πήρε μορφή πολύχρονης αλλά και σφοδρής αντιπαραθέσεως, με άκρως αρνητικές επιπτώσεις ,στις κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές και άλλες της ζωής τού τόπου εκφάνσεις. Ο υπερβολικός περιορισμός τού κυρίως Εθνικού οδικού δικτύου, εκτός από την διατάραξη της κυκλοφοριακής ομαλότητας, επέφερε τεράστια οικονομική ζημία, αλλά κυρίως οικονομική δυσβάστακτη αφαίμαξη, όλων των επαγγελματιών της ευρύτερης Ελληνικής υπαίθρου. Οι όποιες προσπάθειες διάνοιξης οδού διαλόγου ,απέτυχαν, αδικαιολόγητα κατά πολλούς, με τις δύο πλευρές θα λέγαμε να οχυρώνουν τις θέσεις τους, σέ μία άνευ ουσίας επίμονη και βλαπτική για τη χώρα καθυστέρηση. Επιτέλους με την επικράτηση των ψύχραιμων και εχέφρονων φωνών αγροτών, επήλθε η πολυζητούμενη αποδοχή της Κυβερνητικής πρόσκλησης, για μία σοβαρή και τελέσφορη συνάντηση. Ελπίζαμε όλοι οι Έλληνες να είναι θετικοί τόσο για τούς αγρότες μας, όσο και για την Κυβέρνηση, πού θα πρέπει να βρει πάραυτα διεξόδους στις ατελέσφορες και συχνά μη φιλολαϊκές, απαρέγκλιτες όμως Ευρωπαϊκές δεσμεύσεις. Η έκβαση των αποτελεσμάτων της συνάντησης, δεν ανταποκρίθηκε στις αναμενόμενες επιδιώξεις των αγροτών, με αποτέλεσμα η δίμηνη ζημιογόνα κοινωνική αναταραχή να παίρνει δραματικές επεκτατικές τάσεις. Οι καιροί δύσκολοι και ραγδαίες οι πολιτικές εξελίξεις. Σύσσωμη η πολιτική δομή της χώρας απηλαγμένη από εσωτερικές τριβές και ανούσιες αγγυλώσεις, να προσανατολισθεί και να αντιμετωπίσει, την ολοφάνερη πλέον , γεωπολιτική ,παγκόσμια αλλά και της ευρύτερης Ανατολικής Μεσογειακής περιοχής αστάθεια και πού επηρεάζει άμεσα τη χώρα και τα Εθνικά μας θέματα.
Ας επανέλθουμε όμως στο αγροτοκτηνοτροφικό μας θέμα. Δυστυχώς μία Άστοχη κατά πολλούς αναλυτές, υπογραφή της χώρας για τη συμφωνία της ‘’MERCOSUR’’με κράτη της Νοτίου Αμερικής, δεν προοιωνίζει, ευοίωνο μέλλον για την γενική αγροτική δομή της Ελλάδας. Μία εφιαλτική τάση της Ε.Ε διαφαίνεται για συρρίκνωση των αγροτικών πληθυσμών της ενώσεως, όπως κατά συνέπεια και της πρωτογενούς παραγωγής. Για την Ελλάδα μία τέτοια εξέλιξη, θα επιτείνει έτι περισσότερο την ερήμωση πολλών περιοχών της υπαίθρου χώρας, επιφέροντας καίριο οικονομικό πλήγμα ,αφού εκ των πραγμάτων θα υποβαθμισθεί έντονα η ανταγωνιστικότητα των Ελλήνων καλλιεργητών, με την εισαγωγή αφθονίας γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων. Δεν συμμερίζομαι απόλυτα, την ευρέως κυκλοφορούσα άποψη, πε-
ρί αμφιβόλου ποιοτικής και υγειονομικής επάρκειας αυτών των προϊόντων. Όμως επιτρέψτε μου την εγωιστική τοποθέτηση, ότι η Ελληνική ευλογημένη γη, παράγει και προσφέρει, εκ’ των πλέων εύγευστων και υγιεινών προϊόντων τού πλανήτη. Επίσης θα ήθελα να επισημάνω ότι οι περισσότεροι από εμάς, προχωρημένης ηλικίας καταγόμαστε από γεωργοκτηνοτροφικές οικογένειες, άρα φυσικό είναι να γνωρίζου-
με, όπως ο υποφαινόμενος, με ρεαλιστική προσέγγιση, τα της Ελληνικής αγροτικής συνθέσεως ζητήματα. Η πρόσφατη επαίσχυντη παραβατικότητα τού ‘’ΟΠΕΚΕΠΕ’’ μιας μικρής μερίδας επίορκων αγροτών, δεν ακυρώνει επ’ ουδενί, το ήθος, την φιλεργατηκότητα και την φιλοτιμία, του σκληροτράχηλου, αλλά αγνού δουλευτή της ιερής μας γης, πού αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων αγροτών.
Όλοι εμείς οί παλαιότεροι, ενημερώνουμε, όλους τού σημερινούς θιασώτες αυτών των άνωθεν ,μεθοδεύσεων, ότι στα δίσεκτα χρόνια της επάρατης Γερμανικής κατοχής (τί σύμπτωση η συμφωνία ‘’MERCOSUR’’εξυπηρετεί κυρίως την Γερμανική οικονομία) ή ύπαιθρος χώρα επιβίωσε χάριν της ακμαίας και ζωντανής γεωργοκτηνοτροφίας, με τούς Έλληνες αγρότες δουλεύοντας σκληρά τη γη, αυτή ανταπέδιδε, προσφέροντας τους απλόχερα όλα τα προς το ζην απαραίτητα, όχι μόνον για τούς ιδιους, αλλά και για εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων, κατοίκων των πόλεων, πού μη αντέχοντας την θανατηφόρα έλλειψη τροφίμων στις μεγαλουπόλεις, μετοίκησαν
στην εύφορη ύπαιθρο και με την περίσσια παραγωγή, επέζησαν τού φοβερού ανθρωποκτόνου κατοχικού λοιμού. Ή ιδιαιτέρα Πατρίδα μου, αγροτική κωμόπολη ‘’ΝΙΓΡΊΤΑ’’ Σερρών επτά χιλιάδων κατοίκων, έφθασε τις δεκαεπτά χιλιάδες την περίοδο της κατοχής. Οκτάχρονο παιδί έζησα και αποτύπωσα βαθιά μέσα στην ψυχή μου την τότε επικρατούσα ομιχλώδη κατάσταση .Ή Κυβέρνηση πού δείχνει να τείνει ευοίκοα ώτα, μπορεί και θα θέλει να μετριάσει τουλάχιστον τις δυσμενείς επιπτώσεις της γεωργοκτόνου όπως διαφαίνεται συμφωνίας, προς όφελος των υπερήφανων και θεματοφυλάκων της υπαίθρου, Ελλήνων αγροτών αλλά κατ’ επέκταση και των Ελλήνων καταναλωτών.
Αθαν. Δημ. Ιλαρίδης
